Ονειρο θερινής νυκτός αποδεικνύεται ο στόχος που είχε θέσει στις αρχές του έτους το υπουργείο Οικονομίας και Ανταγωνιστικότητας για ρυθμό πιστωτικής επέκτασης 10% το 2010.
Στο 5μηνο ο ρυθμός ανόδου της συνολικής χρηματοδότησης των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων διαμορφώνεται στο 0,86% σε σχέση με το υπόλοιπο τέλος Δεκεμβρίου 2009, και με βάση την έως τώρα πορεία ο ρυθμός πιστωτικής επέκτασης θα διαμορφωθεί λίγο υψηλότερα του 2%, πολύ μακριά από τον στόχο που είχε θέσει το υπουργείο Οικονομίας στις αρχές του έτους. Η οριακή αύξηση των χρηματοδοτήσεων οφείλεται αποκλειστικά στις χορηγήσεις προς επιχειρήσεις. Από τις αρχές του χρόνου σημειώνουν αύξηση κατά 1,84%, ενώ αντίθετα οι χορηγήσεις προς νοικοκυριά εμφανίζουν πτώση κατά 0,24%. Μικρή άνοδο κατά 0,68% εμφανίζουν οι χορηγήσεις στεγαστικών δανείων, ωστόσο η εικόνα αυτή σε μεγάλο βαθμό είναι πλασματική, καθώς είναι απόρροια της αύξησης παλαιών υπολοίπων των νοικοκυριών σε φράγκο Ελβετίας λόγω της ανατίμησης του ελβετικού νομίσματος.
Στελέχη τραπεζών δεν αποκλείουν ο ρυθμός πιστωτικής επέκτασης να διαμορφωθεί κάτω του 2%, σημειώνοντας ότι οι συνθήκες το τελευταίο διάστημα επιδεινώνονται. Στο περιβάλλον αυτό και οι τράπεζες είναι απρόθυμες να διοχετεύσουν την περιορισμένη ρευστότητά τους στην αγορά, αλλά και οι επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά δεν επιθυμούν να ανοίξουν νέα «μέτωπα». Ωστόσο, το «πάγωμα» στις χορηγήσεις νέων δανείων σε συνδυασμό με την αύξηση του κόστους χρηματοδότησης οδηγούν την οικονομία σε φαύλο κύκλο. Το κενό ρευστότητας σε συνδυασμό με τα δημοσιονομικά μέτρα που προκαλούν μείωση της κατανάλωσης, την άτυπη στάση πληρωμών του Δημοσίου προς επιχειρήσεις και το «πάγωμα» των δημοσίων επενδύσεων φέρνουν εκατοντάδες επιχειρήσεις αντιμέτωπες με το φάσμα της επιβίωσης.
Τραπεζικό δίλημμα
Οι τράπεζες βρίσκονται αντιμέτωπες με έναν δυσεπίλυτο γρίφο: από τη μια πλευρά πρέπει να διοχετεύσουν κεφάλαια στην αγορά ώστε να στηρίξουν την οικονομία και ταυτόχρονα να μην «κάψουν» τη ρευστότητα σε υπερδανεισμένα νοικοκυριά και επιχειρήσεις δίχως αύριο. Η αφαίρεση του αναπτυξιακού πέπλου των προηγουμένων ετών, ανάπτυξη που τροφοδοτήθηκε από τον συνεχή δανεισμό του Δημοσίου και των νοικοκυριών, αποκαλύπτει μια ρηχή και αδύναμη επιχειρηματικότητα. Μια σχετικά μικρή μείωση του κύκλου εργασιών οδηγεί μεγάλο αριθμό επιχειρήσεων σε επιχειρηματικό θάνατο λόγω πεπαλαιωμένων δομών και χαμηλής παραγωγικότητας που τις καθιστά μη ανταγωνιστικές στον σύγχρονο κόσμο. Πολλές επιχειρήσεις ζητούν δάνεια όχι για παραγωγικές επενδύσεις αλλά για να επιβιώσουν, προειδοποιώντας ότι αν δεν «διευκολυνθούν» θα προχωρήσουν σε απολύσεις και συρρίκνωση δραστηριοτήτων.
Γιαννης Παπαδογιαννης
Δειτε το άρθρο στην Καθημερινή
